Cal Tjader [wym.: Czej-der] (1925-1982)

Bez wątpienia był jednym z najwybitniejszych i najsławniejszych wykonawców, aranżerów i kompozytorów muzyki latynoskiej i jazzowej. Cal był Amerykaninem bez latynoskiej domieszki. Od lat 1950 praktycznie do swojej śmierci był osobowością kluczową dla latin jazzu. Jego muzykę cechuje lekkie, miękkie, rytmiczne i pełne ciepła brzmienie. Swoimi licznymi nagraniami dla takich firm fonograficznych jak Fantasy czy Verve oraz pobytem w San Francisco i na zachodnim wybrzeżu wywarł ogromny wpływ m/innymi na latynoski rock oraz takich muzyków jak Carlos Santana i wielu innych.

Jako wibrafonista i perkusista rozpoczął karierę od grania w jazzowym Dave Brubeck Trio. Później współpracował z takimi muzykami jak Willie Bobo, Mongo Santamaria, Eddie Palmieri czy Armando Peraza. Był jedną z najważniejszych postaci w latach 50-tych i 60-tych, kiedy mambo cieszyło się szaloną popularnością. Do jego najważniejszych płyt należą m.in. Soul Sauce, El Sonido Nuevo (z Eddim Palmieri) czy Latino.
Eddie Palmieri to artysta znany z łączenia jazzowego brzmienia fortepianu z latynoskimi rytmami salsy, mambo i wielu innych. Jego rodzice emigrujšc z rodzinnego Puerto Rico osiedlili się w latynoskiej czę�ci Manhattanu zwanej Spanish Harlem w 1926 Był młodzszym bratem Charliego Palmieri.

W 1962 roku, Palmieri założył zespół La Perfecta, w którym występował puzonista Barry Rogers i wokalista Ismael Quintana. W czasie tamtej dekady wielkim powodzeniem cieszyła się Charanga. Charanga wymagała użycia zespołu z fletami i smyczkami ale Palmieri dodał do niej sekcje trombek i puzonów. W swoich nagraniach eksperymentował z brzmieniami jazzowymi.

W roku 1971 Palmieri nagrał hit Vamonos Pa'l Monte z bratem Charliem grajšcym na organach. W 1974 roku zdobył pierwszą w historii nagrodę Grammy Awards dla najlepszej płyty muzyki latynoskiej
W roku 1980 Ismael Quintana powrócił do zespołu wraz z genialnym wokalistą Cheo Feliciano. Palmieri zdobył jeszcze dwie nagrody Grammy za nagrania Palo Pa Rumba i Solito. W roku 1987 Palmieri nagrał również typowo salsowy album La Verdad z wokalistą Tonym Vega. W roku następnym, szczęśliwie przebiegającą karierę zmącił fakt nagłej śmierci jego brata Charliego.

Obecnie Eddie Palmieri wciąż jest aktywnie zaangażowany w twórczość muzyczną. Stworzył zespół La Perfetta II, z którym nagrał album Ritmo Caliente. Współpracował i dalej wspólpracuje z takimi osobowościami salsy jak Lalo Rodriguez, Ismael Quintana, Cheo Feliciano, La India, Herman Olivera, Jerry Medina, Luis Vergara oraz Wichy Camacho.

Ray Barretto a.k.a. Król Twardych Dłoni (Kwiecień, 1929 � Luty, 2006) urodzony w Nowym Jorku, z pochodzenia Portorykańczyk był muzykiem Jazzowym, szeroko uznawanym z Ojca Chrzestngo Latin Jazzu. Był również pierwszym w historii latynosem, którego piosenka w jezyku hiszpańskim stała się "hitem" na amerykańskich listach przebojów.

Rodzice Ray'a przenieśli się do Nowego Jorku z Puerto Rico w poszukiwaniu lepszego życia we wczesnych latach dwudziestych ubiegłego wieku. Wychowany w dzielnicy Spanish Harlem przejął od matki miłość do muzyki a w szczególności jazzu. Uwielbiał Duke Ellington'a czy Count Basie.

W pewnym momencie Charlie Parker usłyszał grającego Barretto i zaprosił go do swojego zespołu. Nastepnie zaproszono go do gry z Jose Curbelo i Tito Puente, dla którego grał przez cztery lata. Barretto rozwinął swój własny, niepowtarzalny styl gry na congach i wkrótce stał się bardzo popularnym perkusistą wśród zespołów jazzowych i latin jazzowych.

W roku 1961, Barretto nagrał swój pierwszy hit, "El Watusi", który znalazł się szybko na listach przebojów. W 1967 roku, dołączył do wytwórni płyt Fania, z którą nagrał"Acid", eksperymentalną płytę łaczącą brzmienia rythm and bluesowe z muzyką latynoską

Barretto grał w sesjach nagraniowych takich zespołów jak The Rolling Stones czy Bee Gees. W roku 1975 był nominowany do nagrody Grammy z piosenką "Barretto". W latach od 1976 do 1978, Barretto nagrywał dla wytwórni Atlantic Records takie płyty jak:"La Cuna", "Barretto Live...Tomorrow". W roku 1979, był producentem albumu "Ricanstruction", który w roku następnym został okrzyknięty najlepszym albumem roku przez N.Y. Magazine, który również koronował Barretto na króla gry na kongach.

In W 1990 roku, Barretto wreszcie zdobył upragnioną Grammy za album "Ritmo en el Corazon " , z udziałem Celii Cruz.

Barretto mieszkał i pracował w Nowym Jorku ale był bardzo aktywnie koncertującym artystą i producentem muzycznym. Występował w Stanach, Europie, Israelu i Ameryce Łacińskiej. Zmarł 17 lutego 2006 roku.